Czy to są te smukłe mapy z niebieskim frontem i posiatkowanym archipelagiem, ponumerowane od 110 (Mykines) do 712 (Svínoy)? Seria liczy z tego co widzę 37 map. Jakim kluczem kierowałeś się kupując akurat 23? Czy to był pakiet narzucony przez Stanfords?
Najzabawniejsze są mapy numer 413 - kawalątek północnych rubieży Eysturoy i 610 - fragment bezludnego lądu na wschód od Lambi. Kupa kasy praktycznie za niebieski arkusz oceanu

Tak, to są właśnie te mapy.

W Stanfords można kupić pakiety map i właśnie z tej opcji skorzystałem: 5 map Vagar, 7 Suduroy i 11 Streymoy. To bardzo korzystna oferta: dla przykładu zestaw map Streymoy kosztuje 57,95 GBP czyli 5,27 GBP za sztukę. Wybór tych właśnie pakietów wynika z naszych planów wyjazdowych: pod koniec lipca wybieramy się na prawie trzy tygodnie do Leynar i na Suduroy.

W pakietach jest jednak pewien haczyk: niektóre mapy powtarzają się w różnych zestawach. W moim przypadku powtórzył się numer 310 tak więc unikalnych map mam 22. Kupując Streymoy i wyspy północne mamy praktycznie cały Eysturoy - poza dwoma mapami: są to właśnie 413 i 610 czyli, jak je słusznie nazwałeś, niebieskie arkusze oceanu (jeżeli w wyniku kolekcjonerskiej słabości przyjdzie mi kupić wspomniane dwie mapy w tej cenie, to normalnie pojadę tam i przejdę wzdłuż każdej poziomicy...).

Pięknie

Dzięki tym mapom wspaniale widać jak Farerowie oswoili każdy skrawek archipelagu, nawet najbardziej odludny i niedostępny.
Idziesz na przykład na północny wschód w górę osady Mykines, stoją krowy i rozwalona zagroda, za pierwszą furtką zaczyna się spłachetek o nazwie Toltnabrekka, zdejmujesz buty, boso przez mokradła, ścieżka niknie, wg mapy to już Norðara Nesgjógv, zbliżasz się do Niðara Regn. Ponad pół godziny marszu za Tobą, a tu jeszcze szmat wyspy do pokonania - prawie całe Heimangjógv, później Kálvadalur, wreszcie Borgardalur. I nagle pełno ptaków, pikują tuż nad głową, wyraźnie chcą zasygnalizować, że człowiek jest tu intruzem. Zawracasz, nie dochodząc nawet do połowy trasy.
Zmienia się perspektywa, skala, dostrzegamy swój miniaturyzm, nagle obruszamy się na słowa "znawców" z kontynentu, że niby "lilipucie Faroje można objechać w jeden dzień"